Who died and made you King of the world?

Dumugo utak ko sa dami ng mga ginawa ko. Pero etong linggong to ang pinakamarami akong natutunan sa trabaho ko. Mga Theory at style na di ko alam noon. May math din pala sa design, may mga magic number pang dapat tandaan para makabuo ka ng isang maayos at magandang disenyo.

Sa kasgsagan ng pageexperimento ko, inabala ako ni boss. may ipapagawa sa akin dahil sa tingin na naman niya (ulit) nagaaksaya ako ng oras sa pagdedesign. Ang di alam ni boss, may nagawa na akong isa. It just so happened na yung nagawa ko, yun ang gusto nya mangyari.

Ano nga ba yung commercial ng credit card? yung may presyo?

Yun ang nangyari kanina. Yung itsura ng mukha nya? that was priceless.

Score one for the Home team.

Nagawi ako sa isang shopping center kanina, naghahanap ako ng mabibili sa sweldo kahit na nagiipon ako ng pera para sa aking world gadget tour. May nakita akong mga pagkakagastusan na naman, as always, at syempre dadagdag na iyon sa mga pagiipunan ko. Isa na ito sa mga iyon.

Nakanood ako ng shooting kanina kaso pinalayas ako ng PA kasi dumating si Luis Manzano. Ayaw siguro ng direk, nung PA, o ni Luis ng mga commoners na nagmimiron sa galaw nila.

Kung ganon, maghanap sila ng greenscreen. Leche.

Matapos ang halos dalawang linggo ng pagkaantala, aalis na ang tatay ko bukas. Estimated arrival niya sa Bayan ng Lubumbashi sa Democratic Republic of Congo matapos ang dalawang stopover sa Hongkong at Johannesburg ay Lunes ng hapon, oras dito. Paalam ‘tay. Magiingat ka doon, at magtetext palagi.

Isang Linggong walang PC

- Napaayos ko na ang PC ko. After one week. Dahil napakaraming inasikaso ngayong linggong ito. Nagsimula sa pagluluko ng Dr Watson debugger ng Windows at nauwi sa pagpapalit ng power supply mula 350W to 500W na tumataginting. At 900 pesos damage. Ayos lang, inisip ko, mas mahirap para sa aking kakabit na ang makina sa pusod, at least, di ko na poproblemahin. Buti na ngayong habang may pondo pa e masira, kesa yung walang-wala ka na saka pa lang masisira.

Pero looking back, andami ko din palang nagawa nung panahon na yun.

Nanood ng DVD

Bumawi ng Tulog

Nanood ng TV

Nalaman na buhay pa pala si Ces Drilon

Nagbasa

Nagdrawing

…(marami na yun)

Aalis dapat si itay nung Miyerkules patungong kalalimang Aprika. Kaso, sa kadahilanang diplomatiko, naatras sa Sabado sa susunod na linggo ang flight. Mamimiss ko ang tatay ko, syempre. Di ako malapit ng sobra sa kahit kanino sa kanila, pero bilang anak, Iba pa rin ang pakiramdam na andyan lang ang tatay mo.

Ingat ka ‘tay.

The Remedy is the Experience

Tatlong araw na akong may sipon. May katag-team pang sinusitis na parang molten hot lava na dumadaloy sa loob ng ilong mo. Kanina, binigyan ako ni boss ng gamot. Natural healing kasi ang trip niya. Ayun, tumira ako ng cold formula. Na gawa sa katas ng siling labuyo.

Di ba may active component ang tear gas na gawa din sa sili?

May quantitative na sukatan ang anghang. Ito ay ang Scoville Scale. Ano kaya ang rating nito doon?

Pag namatay ako dahil dito, may magdadala kaya sa akin sa ospital?

*glug*

RAWR!

The Verdict?

Parang lumaklak ka ng tear gas na hinaluan ng ihi ng kambing at tuba.

Wala pa sigurong apat na patak ang nilagok ko pero solid ang tama. Tuwang tuwa pa si boss nung nakita niya na pinagpapawisan ang mukha ko dahil sa malaimpiyernong init ng ipinainom niya sa akin na “gamot” Gusto pa akong kunan ng video at iupload sa Youtube. (Buti na lang at di natuloy dahil nalobat ang camera niya.) Sa totoo lang, wala naman ipinagkaiba sa paginom ng decongestant. O paglaklak ng anim na refill ng lugaw sa Sta Mesa. Gusto ko lang talagang maexperience.

At ngayon, ayoko na ulitin. Di sapat ang paggaling sa sipon na pagkasunog at pagkalapnos ng tastebuds ko.

Inoperahan si inay kanina kaya pala ang aga nila umalis (di nga ako ginising eh). Minor Outpatient surgery kasi naipitan siya ng ugat sa kamay dahil sa hobby niyang paglalaba. Carpal Tunnel Syndrome ang diagnosis. Nakabenda ang kamay niya, astig nga parang pang Basketball player o UFC fighter ang kamay ng nanay ko ngayon eh.  Ganun lang pala yun mabilisan na pala. Partida nerve rearrangement na yun.
Pakabit na kaya ako ng cybernetic implants?

Wala akong pera sabi ni Mr Krabs

Dalawang araw bago ang sweldo at nasairan ako ng pera. Walang panggastos, walang luho, walang need, at lalong walang want.

Ang halagang 90 pesos na natira sa wallet kong panay alikabok lang ang laman ay paaabutin ko ng dalawang araw. Gagamitin sa Pamasahe at Pagkain. Buhay estudyante sa panahon ng sweldo. Ayus parang title ng makabagbagdamdaming libro. Parang Love in the Time of Cholera.

At ano pa nga ba ang ginagawa sa mga panahon na gaya nito? Sa mga panahon na ang sinturong hinihigpitan ay pwede nang ipambitay? Kailangan nating gumawa ng action plan!

Parang kailangan ko nang bumili ng bisikleta. 32 pesos din ang matitipid ko sa araw-araw. 32 X 10 is 320. Plus Calories burned. (One step closer na tayo sa Marc Nelson Body. Kahit di na mukha, maski body na lang)

Magbabaon ako as much as possible. Kundi lang ako nahihiya na nakikikain sa carinderia na di doon binili ang kinain, di na ako bibili ng softdrinks.  (Babay Marc Nelson Body) Sa mall ko lang ginagawa yun.

(stay tuned for more nefarious plans)

…

Kailangan kasi eh. Sa liit ng sinasahod ko sa trabaho ko, katangahan na ang pagwawaldas.